W 2006 roku akta procesowe trafiły do Polski i wówczas niektórzy badacze podejmowali próby rehabilitacji Kłoczkowskiego kosztem dobrego imienia jego zastępcy kpt. Jana Grudzińskiego. Zdaniem Marka Błusia, proces był faktycznie nierzetelny, a zarzuty polegające na położeniu okrętu na dnie i wejściu na redę portu w Tallinie prowadzącego do internowania były niezasadne. Pomimo nierzetelnego procesu, Kłoczkowski jednak był winny tego, że pod pretekstem rozkazu opuszczenia swojego sektora skierował okręt pod Gotlandię – na najbezpieczniejszy akwen na Bałtyku, gdzie był bezczynny. W konsekwencji, zdaniem tego autora, gdyby rzetelnie prowadzony proces skupiał się na zasadniczych kwestiach, Kłoczkowski w istocie mógł być sądzony za ucieczkę z pola walki i oddanie okrętu, za co groziłaby mu nawet kara śmierci, co miałoby złe skutki dla prestiżu rządu na uchodźstwie i Marynarki Wojennej oraz morale polskich żołnierzy. Po odnalezieniu odpisu dziennika nawigacyjnego okrętu w 2022 roku, według Andrzeja Bartelskiego zarzuty przypisane Kłoczkowskiemu znalazły potwierdzenie, a przy tym dziennik wykazał faktyczną bezczynność okrętu i nieprawdziwość obrony Kłoczkowskiego odnośnie jego trasy po opuszczeniu Zatoki Gdańskiej.