Była to wówczas druga taka konstrukcja na świecie.
KAR-65 thumb|240px|KAR-65 w warszawskim Muzeum Techniki thumb|240px|Minikomputery K-202 z peryferiami, w warszawskim Muzeum Techniki Po przejściu do Instytutu Fizyki Doświadczalnej Uniwersytetu Warszawskiego, w ciągu 3 lat skonstruował skaner do analizy fotografii zderzeń cząstek elementarnych, wspomagany przez komputer KAR-65. Pracował on z szybkością 100 tysięcy operacji na sekundę, przy czym był 30-krotnie tańszy niż 2 razy wolniejsze ówczesne komputery Odra. KAR-65 dokonywał 100 tys. operacji zmiennoprzecinkowych, był asynchroniczny, nie posiadał zegara. Sterowało nim 5 układów automatów skończonych. Komputer ten działał do połowy lat 80. XX wieku.
Współpracownicy: Tadeusz Kupniewski, Andrzej Wołowski i Diana Wierzbicka (inżynierowie); Teresa Pajkowska (programistka) i Stanisław Tomaszewski (artysta plastyk).
Wykonawca: zespół Pracowni Komputerów Instytutu Fizyki Doświadczalnej Uniwersytetu Warszawskiego (w sumie 11 osób), pod kierunkiem Jacka Karpińskiego.
K-202