Używanie podczas czytania wskaźnika (palca, ołówka, kursora) eliminuje regresje, zmniejsza obciążenie wzroku, ułatwia wykorzystanie tzw. widzenia obwodowego, jednak przez część praktyków rola wskaźnika jest pomijana jako mniej istotna (np. Szkutnik, 1990). Zarówno fonetyzacja (wymawianie w myślach czytanych słów), jak i jej szczególna forma, artykulacja (ruch ust w czasie czytania), przez większość szkół szybkiego czytania i przez sporą liczbę praktyków (np. Szkutnik 1990, Sygnowski 2004) uważane są za główne przeszkody, zmniejszające szybkość czytania. Wykorzystuje się kilka ćwiczeń, mających je wyeliminować lub zminimalizować ich skutkiNp. . Brakuje jednak doświadczeń potwierdzających tę teorię, a spora część praktyków szybkiego czytania traktuje fonetyzację marginalnie (np. Galos, 2006) lub nawet korzystnie. Oko porusza się po tekście przy pomocy bardzo szybkich skoków zwanych sakadami, pomiędzy którymi w bardzo krótkim czasie odczytuje porcje informacji w postaci słów. Wykorzystując widzenie obwodowe oraz maksymalną pojemność pamięci krótkotrwałej (wynoszącą 5 do 9 mnemonów, czyli np.