Dudley (1994) podaje też najgorszy wynik w tej grupie, wzrost ze 106 do 226 słów/minutę i najlepszy – z 456 do 810 słów/minutę.
Czytanie wybiórcze Klasyczne czytanie integralne zakłada, że obejmujemy wzrokiem cały tekst. Biorąc pod uwagę fakt, że w związku z redundancją treść zawiera więcej informacji, niż jest potrzebne do pełnego jej zrozumienia, możemy wykorzystać antycypację i umiejętność selekcjonowania treści do zwiększenia szybkości czytania, poprzez omijanie treści nieistotnej. Szkutnik (1990), a także niektórzy wcześniejsi i późniejsi badacze oraz praktycy wyróżniają w związku z tym specjalne, selektywne techniki czytania.
Loeser (1975, s. 43) wyznaczył na podstawie swoich doświadczeń górną granicę szybkości czytania integralnego na 800-1000 słów/minutę, z czym zgadza się m.in. Buzan (2003, s. 30). Nieco niższy poziom ustalił Carver, badając umiejętności najlepszych czytelników, przy prędkościach ponad 600 słów na minutę poziom zrozumienia treści znacząco spadał.