Pozwalało to Leszczyńskim nie raz na zdobycie przewagi nad zwolennikami Opalińskich, zwłaszcza że główny partner wojewody Opalińskiego, jego brat Łukasz Opaliński, stronił od zjazdów średzkich. Zresztą na pierwszym sejmie Bogusława Leszczyńskiego, w roku 1637, antagonizm z Krzysztofem Opalińskim jeszcze nie rozgorzał z wielką mocą. Bogusław jako sejmowy debiutant nie wyróżnił się wówczas szczególnie, choć został wybrany do dwóch komisji sejmowych: pierwszej w sprawie zapłaty wojskuDiariusz sejmu walnego sześćniedzielnego roku 1637 pro 20 January złożonego, rozerwanego, Biblioteka Muzeum im. Książąt Czartoryskich w Krakowie, 390, k. 314-315. i drugiej w sprawie uspokojenia dysydentów. Na sejmie tym posłowie wielkopolscy wystąpili z silną opozycją wobec planów królewskich, nie zgadzając się na zapłatę wojsku zaciągniętemu przez króla nielegalnie. Opozycji tej przewodził między innymi zarządca dóbr Bogusława Leszczyńskiego oraz jego polityczny sojusznik – Jan Jerzy Szlichtyng. Sam Bogusław starał się pozostać jednak w cieniu, zarówno ze względu na małe doświadczenie parlamentarne, jak i niechęć do zbyt pochopnego narażania się dworowi. Nie uniknął jednak wojewodzic bełskiBogusław Leszczyński aż do roku 1642, gdy otrzymał swój pierwszy urząd publiczny, był – jako syn wojewody bełskiego – zwyczajowo nazywany bełskim wojewodzicem.