(pol. „polskie gospodarzenie”) – stereotypowe, negatywne określenie funkcjonujące w społeczeństwie niemieckim, dotyczące organizacji społeczeństwa polskiego. Według tego stereotypu domyślnie „” oznacza skrajną niegospodarność, brak planowania i manier oraz bałagan.
Historia pojęcia Jak wynika z ustaleń Jacka Kordela, określenie to znane było na Śląsku już w I poł. XVIII w. Pojawia się ono na kartach ogłoszonej drukiem w roku 1723 przygodowo-awanturniczej powieści Christiana Stieffa . Pojęcie „” oznaczało u niego lenistwo, brak zdyscyplinowania, nieposłuszeństwo, nieporządek. Stieff odwoływał się do terminu, którego nie wyjaśniał. Musiał być on dla jego potencjalnych czytelników dobrze znany, i to nie tylko na Śląsku. skierowany był przede wszystkim do osób pochodzących spoza terenów pogranicza polsko-czesko-niemieckiego obszaru językowego.
Pojęcie rozpowszechniło się w okresie I rozbioru Polski, gdy pruskie władze usiłowały w społeczności niemieckiej wyrobić przekonanie o słuszności dokonanego rozbioru. Używali go urzędnicy opisujący sytuację na przejętych terenach.