Od 5 stycznia 1972 pełnił funkcję starszego doradcy szefa GZP WP do spraw organizacji polityczno-społecznych i paramilitarnych Zespołu Oficerów do Zleceń Specjalnych.
Od maja 1972 wiceprezes Zarządu Głównego ZBoWiDTrybuna Robotnicza, nr 108 (8784), 8 maja 1972, s. 2., a od 1973 wiceprezes Międzynarodowej Federacji Uczestników Ruchu Oporu (FIR). Od lipca 1971 prezes Związku Inwalidów Wojennych PRL oraz wiceprzewodniczący Krajowej Komisji Dąbrowszczaków przy ZG ZBoWiD. 25 lutego 1980 został pożegnany przez ministra obrony narodowej gen. armii Wojciecha Jaruzelskiego w związku z zakończeniem zawodowej służby wojskowej i 4 sierpnia 1980 przeniesiony w stan spoczynku ze względu na wiek (73 lata). Był autorem wspomnień „Droga w ogniu” (1964).
Działacz socjalistyczny i komunistyczny: członek Polskiej Partii Socjalistycznej (1922–1928), Komunistycznej Partii Hiszpanii (1937–1939), Francuskiej Partii Komunistycznej (1939–1942), Polskiej Partii Robotniczej (1943–1948), Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej (1948–1990). W latach 1971–1981 członek Centralnej Komisji Kontroli Partyjnej PZPR (wybrany na VI Zjeździe PZPR w grudniu 1971 oraz na VII Zjeździe PZPR w grudniu 1975), a w latach 1981–1986 członek Komitetu Centralnego PZPR (wybrany na IX Nadzwyczajnym Zjeździe PZPR w lipcu 1981).