Do zasilania nowym nabojem przystosowano pistolet Browninga z 1904 roku.
Nowy pistolet podobnie jak M1900 i M1902 działał na zasadzie krótkiego odrzutu lufy, z ryglowaniem przez obniżenie lufy. Ponieważ testy pistoletu Colt M1903 Pocket Hammer wykazały, że skrócenie lufy zmniejsza siły działające na osie łączników nowy prototyp był wyposażony w krótszą lufę o długości 127 mm. Jak wykazały testy skrócenie lufy nie tylko poprawiło funkcjonowanie automatyki pistoletu, ale także wzrosła celność.
31 stycznia 1905 roku szef służby uzbrojenia US Army rozesłał do producentów amerykańskich i przedstawicieli firm zagranicznych zapytanie o pistolet automatyczny lub rewolwer kalibru .45 nadający się do uzbrojenia przede wszystkim kawalerii i lekkiej artylerii. Konkurs dopuszczał do prób wszystkich chętnych. Jedynym warunkiem było przedstawienie broni strzelającej nabojem dostarczonym przez organizatora.
W wyniku prób w których udział wzięły rewolwery Colt New Service i Smith & Wesson, rewolwer samopowtarzalny Webley-Frosberry, oraz pistolety Colt M1905, Savage Military Model, Parabellum, White-Merril, Knoble i Bergmann. W wyniku prób jako rozwiązanie tymczasowe postanowiono przyjąć do uzbrojenia rewolwer Colta.