W położonych na południe od Zagłębia hutach Komory Cieszyńskiej w Baszce i w Ustroniu beskidzką rudę żelaza przetwarzano jeszcze z wykorzystaniem węgla drzewnego.
W 1828 otwarto najnowocześniejszy w kontynentalnej Europie zakład hutniczy, położoną na morawskim brzegu Ostrawicy Hutę im. Rudolfa w Witkowicach, co znacznie zwiększyło zapotrzebowanie na węgiel, a możliwości eksportu znacznie zwiększyła doprowadzona w 1847 do Morawskiej Ostrawy i Bogumina Kolej Północna Cesarza Ferdynanda. W połowie XIX wieku w Zagłębiu funkcjonowało już 319 sztolni kopalnianych, a liczba górników wzrosła z około 1000 na początku lat 40. do 2500 w 1850Milan Myška, 2015, s. 177.
Z pozostałych gałęzi przemysłu rozwijał się tu głównie przemysł spożywczy, finansowanego miejscowym kapitałem wielkoobszarniczym, oprócz Komory, m.in. należące do hr. Larischa cukrownia w Suchej Górnej (150 robotników) i nowoczesny młyn parowy w Pietwałdzie. Potrzeby pracownicze były początkowo zaspokajane rozpoczętą w regionie od końca XVIII wieku eksplozją demograficzną (w latach 1830-1846 przyrost naturalny wynosił około 10 promiliMilan Myška, 2015, s. 170), później musiał być zaspokajany imigracją, z innych regionów Śląska i Moraw, ale przede wszystkim z Galicji. Rozwijała się sieć kolejowa.