Ponomariow trafił do trzeciej załogi, którą dowodził Władimir Kowalonok. 1973–1975 – Ponomariow jako inżynier pokładowy oraz Władimir Kowalonok, przygotowywali się do lotu na stację kosmiczną Salut 4. W kwietniu 1975 podczas nieudanego startu Sojuza 18-1 obaj byli w trzeciej (rezerwowej) załodze, a w maju 1975 dublerami Piotra Klimuka i Witalija Siewastjanowa. 1977 – był inżynierem pokładowym w składzie pierwszej podstawowej załogi jaka miała lecieć na stację Salut 6. Wkrótce po rozpoczęciu przygotowań zastąpił go Walerij Riumin. Kolejnym przydziałem jaki otrzymał była funkcja inżyniera pokładowego ekipy dublerów pierwszej załogi odwiedzającej jaka miała wyruszyć na pokład Saluta 6 (razem z Anatolijem Diedkowem). W październiku 1977 po nieudanym locie Sojuza 25 wszystkie załogi, które składały się z kosmonautów bez doświadczenia w lotach kosmicznych, zostały rozformowane. Ponomariow więcej już nie był wyznaczany do składu załóg.