thumb|Równanie jako element pomnika przed warszawskim Centrum Nowych Technologii Uniwersytetu Warszawskiego Równanie Schrödingera – podstawowe równanie mechaniki kwantowej, opisujące zachowanie się układu kwantowego w czasie i przestrzeni, które zostało sformułowane przez austriackiego fizyka Erwina Schrödingera w 1926 roku.
W nierelatywistycznej mechanice kwantowej równanie Schrödingera odgrywa rolę fundamentalną, analogiczną do roli zasad dynamiki Newtona w mechanice klasycznej.
Fakty doświadczalne prowadzące do sformułowania równania Schrödingera Konieczność stworzenia równań nowej fizyki na początku XX wieku wynikła z nowo odkrytych faktów doświadczalnych, których wyjaśnienie stało się możliwe dopiero, gdy przyjęto, że promieniowanie elektromagnetyczne jest emitowane w postaci dyskretnych porcji energii, zaś układy fizyczne nie przyjmują dowolnych wartości energii, a jedynie wartości dyskretne.
Idea kwantyzacji promieniowania elektromagnetycznego bierze początek od badań spektroskopowych. Na podstawie pomiarów wiadomo było, iż ciała stałe emitują promieniowanie ciągłe (tj. o dowolnych częstotliwościach z zakresu >0);