Podczas Memoriału Bronisława Czecha i Heleny Marusarzówny w 1971 zajął drugie i czwarte miejsce, mimo kontuzji ręki, która przeszkadzała mu w osiąganiu dobrych wyników. W tym samym roku w Pucharze Beskidów wygrał konkurs w Szczyrku na Skalitem, a podczas Spartakiady w Zakopanem zajął 9. miejsce, zajmując lepsze miejsce od Hansa Georga Aschenbacha – późniejszego podwójnego mistrza świata z Falun.
Na Mistrzostwach Polski 1971 zdobył srebrny medal na normalnej skoczni w Szczyrku, przegrywając o 0,7 pkt z Janem Kawulokiem po skokach na 75,5 m i 75 m. Na dużej skoczni w Wiśle był piąty.
1971/1972 Na 20. Turnieju Czterech Skoczni był w konkursach kolejno: 36., 49., 43. i 62., a w klasyfikacji zajął 47. miejsce. W styczniu wygrał natomiast regionalne mistrzostwa KTOZN.
W lutym uczestniczył w Igrzyskach Olimpijskich 1972 w Sapporo. Podczas konkursu na normalnym obiekcie skoczył 73,5 m i 72,5 m i zajął 39. miejsce. Na dużej, gdzie miał czternasty numer startowy był zaś 31. po skokach na 83 m i 86 m.
Wziął udział w mistrzostwach Polski, rozgrywanych 20 lutego na Wielkiej Krokwi. Oficjalnie uzyskał dwukrotnie odległość 107,5 m i notę łączną 245 pkt. Powinien zdobyć tytuł mistrzowski, jednak wyniki zostały zafałszowane, ponieważ działacze chcieli pokazać, że Wojciech Fortuna – mistrz olimpijski, jest najlepszym skoczkiem również w kraju. Na Średniej Krokwi zdobył swój drugi srebrny medal, tym razem po skokach na 70 m i 72,5 m.