W okresie archaicznym stała się bóstwem opiekuńczym królowychWymownym świadectwem jest stela królowej (pierwszej panującej samodzielnie) Merit-Neit, czyli „Ukochanej przez Neit” (Hilary Wilson: Lud faraonów, dz. cyt., s. 164)., następnie i samych faraonów, którym jako bogini królewska symbolicznie nakładała koronęWedług Ingeborg Müller (Starożytne kultury Egiptu i Mezopotamii. Warszawa: Muzeum Narodowe w Warszawie, 1977, s. 17, 35).. W epoce Starego Państwa miała ośrodki kultu w całym Egipcie (m.in. w Esna, Abydos, Memfis).
W sztuce przedstawiana była jako dzierżąca łuk i strzały kobieta w czerwonej koronie Dolnego Egiptu. Ukazywano ją także z symbolem dwóch złączonych łuków noszonym na głowie, co uzasadniało jej przydomek „Pani Łuków”. Największe znaczenie i szczególną popularność osiągnęła w czasach rządów XXVI dynastii (tzw. saickiej), kiedy na kilkadziesiąt lat zyskała rangę bogini państwowejZwrócono uwagę, że w Epoce Późnej pobożność ludowa przenosiła się na takie jak Bastet czy Neit boginie miast, z których pochodziły dynastie panujących (Egipt faraonów, dz. cyt., s. 238)..