Aby uzyskać pełny i ostateczny tytuł prawny do nadanej posiadłości, wnioskodawcy musieli mieszkać na wybranym terenie i uprawiać go przez cztery kolejne lata (później, po nowelizacji z 1854 roku, wymóg ten skrócono do zaledwie jednego roku).
Ekonomiczne reperkusje tego prawa były gigantyczne. Prawo to powołało do życia Urząd Głównego Geodety dla Oregonu (Surveyor General), który narzucił dzikiemu dotąd krajobrazowi surowy, geometryczny porządek oparty na systemie siatki, ustalonym jeszcze w Land Ordinance z 1785 roku. Wyznaczono Południk Willamette (Willamette Meridian), a wydanie łącznie 7437 patentów ziemskich na zawsze zmieniło krajobraz dolin Willamette, Umpqua i Rogue, kształtując wzór własności gruntów rolnych, który jest wyraźnie widoczny z lotu ptaka do dnia dzisiejszego. Tworzyło to specyficzną strukturę społeczno-gospodarczą. Pierwsi pionierzy budowali oparte na wspólnotowości sąsiedztwa i gospodarki naturalne oparte na handlu barterowym, rzadko interesując się wielkoskalowym rolnictwem komercyjnym na rzecz zabezpieczenia bytu własnych gospodarstw domowych. Z biegiem czasu, wraz ze wzrostem liczby ludności i rozwojem miast takich jak Salem czy Portland, gospodarka ewoluowała w stronę modelu gotówkowego.