Wierzchosława Ludmiła (ur. przed 1152, zm. zap. 1223) – księżniczka wielkopolska i księżna lotaryńska z dynastii Piastów. Córka księcia wielkopolskiego i zwierzchniego księcia Polski Mieszka III Starego i prawdopodobnie jego pierwszej żony Elżbiety, królewny węgierskiej.

Życiorys Około 1166 została wydana za hrabiego Bitsch, Fryderyka I Lotaryńskiego, syna księcia Lotaryngii Mateusza I Lotaryńskiego. Jej ojciec, Mieszko III Stary, poprzez to małżeństwo chciał pozyskać książąt z zachodniej części Świętego Cesarstwa Rzymskiego.

Wierzchosława Ludmiła Wielkopolska stała za nawiązaniem kontaktów artystycznych francuskich przedstawicieli sztuki z Polską. Dzięki jej staraniom ok. 1180 na dwór jej ojca przybyli nadmozańscy artyści, którzy wykonali Drzwi Gnieźnieńskie. W 1205 została księżną Lotaryngii po tym, jak Fryderyk I Lotaryński przejął władzę po śmierci brata, Szymona II Lotaryńskiego. Jednak nie dane mu było długo panować, gdyż zmarł rok później.