Amin próbował zmniejszyć zależność Afganistanu od ZSRR. Próbował to zrealizować poprzez zrównoważenie polityki zagranicznej, polegające na zacieśnieniu stosunków z Iranem i Pakistanem. Postawa Amina budziła obawy w ZSRR, gdzie na afgański rząd patrzono z coraz większą podejrzliwością. Szczególnie niechętnie przywódcy ZSRR patrzyli na Amina po tym, gdy ten spotkał się z Gulbuddinem Hekmatjarem, będącym jednym z czołowych antykomunistów w Afganistanie. Prezydent starał się też nawiązać lepsze stosunki z USA. Amerykański ambasador, J. Bruce Amstutz, po trzecim spotkaniu z Aminem oświadczył, że przed ewentualnymi działaniami rząd USA musi obserwować sytuację w państwie. Na początku grudnia 1979 roku Ministerstwo Spraw Zagranicznych zaproponowało spotkanie Amina z pakistańskim prezydentem Muhammadem Zią ul-Haqem. Rząd Pakistanu przyjął zmodyfikowaną wersję oferty afgańskiego MSZ i wysłał na rozmowy do Kabulu własnego ministra spraw zagranicznych Aghę Szaniego. Mimo to, służba specjalna Pakistanu (ang. tłumaczenie nazwy Inter-Services Intelligence) w dalszym ciągu szkoliła mudżahedinów walczących przeciwko rządowi Amina.

Przebieg interwencji radzieckiej thumb|Kierunki przemieszczania się wojsk sowieckich w Afganistanie, podczas inwazji w grudniu 1979

Operacja Sztorm-333