W pierwszych powojennych latach wspólnie z płk. Kazimierzem Plutą-Czachowskim i płk. Janem Gorazdowskim prowadził sklep „Bazar Krajowy” przy ul. Nowogrodzkiej 26 w WarszawieSeweryn Dmowski, Sprawa Jana Mazurkiewicza „Radosława” 1949–1956. Analiza decyzyjna, 2012, s. 129..

4 lutego 1949 został ponownie aresztowany. W czasie całego dochodzenia wymyślnymi torturami był zmuszany do zeznań obciążających pierwszego szefa Kedywu gen. Augusta Emila Fieldorfa, jednak jego nieugięta postawa spowodowała, że ostatecznie zrezygnowano z próby wykorzystania go jako świadka oskarżenia w procesie politycznym przeciwko generałowi „Nilowi”. 16 listopada 1953 przed Wojskowym Sądem Rejonowym w Warszawie odbyła się jego główna rozprawa. Tego samego dnia, na podstawie spreparowanych dowodów, bez dopuszczenia przed sąd świadków obrony, sędzia ppłk. Mieczysław Widaj skazał „Radosława” na karę dożywotniego więzienia. Wyrok odbywał w Zakładzie Karnym we Wronkach, skąd w wyniku amnestii dla więźniów politycznych wyszedł na wolność w maju 1956. W 1957 na fali odwilży politycznej w kraju po dojściu do władzy Władysława Gomułki został prawnie zrehabilitowany.