thumb|Eugeniusz Lokajski (na czele grupy) prowadzący zajęcia z lekkoatletyki w Centralnym Instytucie Wychowania Fizycznego w Warszawie thumb|Grób Eugeniusza Lokajskiego na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Eugeniusz Zenon Lokajski (ur. 14 grudnia 1908 w Warszawie, zm. 25 września 1944 tamże) – polski lekkoatleta, olimpijczyk, fotograf amator, podporucznik piechoty rezerwy Wojska Polskiego II RP, porucznik Armii Krajowej, uczestnik powstania warszawskiego.
Życiorys Urodził się w rodzinie rzemieślniczej jako syn Antoniego i Antoniny z domu Górakiewicz. Miał siostrę Zofię Lokajską-Domańską (1911–2009, ps. „Zocha”) i brata Józefa (1920–1943, ps. „Grot”) także oszczepnika. Oboje byli żołnierzami Armii Krajowej.
Kariera sportowa i pedagogiczna Uprawiał sporty lekkoatletyczne: rzut oszczepem (trenował od 15. roku życia), pięciobój i dziesięciobój, skok wzwyż. Zdobywał medale mistrzostw Polski. W 1924 wstąpił do KS Warszawianka, gdzie trenował różne dyscypliny, m.in. pływanie, bieganie i piłkę nożną. Chciał wstąpić do sekcji oszczepniczej, ale trener mu odmówił. W 1928 zdał maturę w ewangelickim Liceum im. Mikołaja Reja w Warszawie. Ukończył studia w Centralnym Instytucie Wychowania Fizycznego w Warszawie. Po skończeniu studiów i odbyciu służby wojskowej w 1932 powrócił do KS Warszawianka.