Nawiązuje ona do wydarzenia, jakie miało miejsce w czasie „wojen muszkietowych”: wódz jednego z klanów „Ngāti Toa”, nazywający się Te Rauparaha uciekał samotnie przez góry przed ścigającymi go wojownikami innego wodza („kudłaty człowiek” – w rozumieniu „przerażający człowiek” – Maorysi są z natury skąpo owłosieni i gęsto owłosieni ludzie wzbudzali u nich niepokój, może i obrzydzenie), który dysponował dużą przewagą militarną („może powodować wschód słońca”). Te Rauparaha doskonale wiedział, że w przypadku pojmania czeka go natychmiastowa śmierć („ka mate!” – ja umrę!), ale wierzył, że zdoła ocaleć („ka ora!” – ja żyję! w znaczeniu „jednak jeszcze żyję!”). Po udanej ucieczce („słońce wzeszło”), która stała się głośna wśród Maorysów, haka ta była prawdopodobnie śpiewana przez społeczeństwo „Ngāti Toa” wobec wrogów, jako zapowiedź jego niezniszczalności.

w języku maoryskim tłumaczenie na polskiKa mate! ka mate! Ka ora! ka ora! Ka mate! Ka mate! Ka ora! Ka ora!

Tēnei te tangata pūhuruhuru

Nāna nei i tiki mai, whakawhiti te rā

A, hupane! A, kaupane!

A, hupane! A, kaupane!

Whiti te ra!

Hī!Mogę umrzeć! Mogę umrzeć! Mogę żyć! Mogę żyć! Mogę umrzeć! Mogę umrzeć! Mogę żyć! Mogę żyć!

Tam stoi kudłaty człowiek,

który może spowodować wschód słońca

Jeden krok do góry! Drugi krok do góry!

Jeden krok do góry!