mały|Klasztor Spaso-Evfimiev Suzdal (ros. Суздаль) – miasto (od 1778) w Rosji w obwodzie włodzimierskim, 11 tysięcy mieszkańców (2008). Położone nad rzeką Kamienką, dopływie Nerli. Miasto należy do tzw. Złotego Pierścienia Rosji. W czasie II wojny światowej w Suzdalu znajdował się obóz dla jeńców polskich.
Historia XI wiek - miasto w Księstwie Rostowsko-Suzdalskim. początek XII wieku - stolica Księstwa Rostowsko-Suzdalskiego. 1157 rok - miasto w Księstwie Włodzimiersko-Suzdalskim (Andrzej I Bogolubski przenosi stolicę do Włodzimierza). środkowe lata XIII wieku - stolica samodzielnego Księstwa Suzdalskiego. początek XIV wieku - stolica Księstwa Suzdalsko-Niżnonowogrodzkiego. 1392 rok - miasto w Wielkim Księstwie Moskiewskim. XVI wiek - rozpoczyna się budowa monastyrów. Powstało ich 11. (Do obecnych czasów przetrwało 5 kompleksów). Miasto staje się jednym z ważnych centrów religijnych Rusi. XVII wiek - pierwsza połowa XVII wieku upłynęła w Suzdalu pod znakiem zaniku gospodarczego i liczby ludności. W czasie niepokojów Suzdalczycy zdradzili cara Wasyla Szujskiego i przekazali swoje miasto Dymitrowi II Samozwańcowi i Aleksandrowi Lisowskiemu, którzy ufortyfikowali je i utrzymali w nim przez około osiem miesięcy. 1611 r. - wojska polskie oblegały Suzdal przez sześć miesięcy. 1615 r.