Od 1922 do 1930 poseł na Sejm z ramienia PPS. W wyborach parlamentarnych w 1922 uzyskał mandat z listy nr 2 (PPS) w okręgu wyborczym nr 42 (Kraków), z którego wszedł, wybrany również w okręgu wyborczym nr 15 (Konin). W Sejmie I kadencji jako członek Związku Parlamentarnego Polskich Socjalistów, pracował w komisji rolnej. W wyborach parlamentarnych w 1928 zdobył mandat z listy nr 2 (PPS) w okręgu wyborczym nr 42 (Kraków), z którego wszedł, wybrany również z listy państwowej. W Sejmie II kadencji pracował w komisjach: budżetowej i reform rolnych.
Po zamachu majowym 1926 w opozycji, współorganizator Centrolewu. W 1930 w związku ze sprawą brzeską na krótko aresztowany i 27 października 1930 skazany przez Sąd Okręgowy w Sosnowcu na rok twierdzy. Wyrokiem Sądu Apelacyjnego z 6 marca 1931 został uniewinniony.
Gdy w wyborach samorządowych w Łodzi w dniu 18 grudnia 1938 zwyciężyli socjaliści, Jako reprezentant koalicji PPS z żydowskim „Bundem”, od 3 marca 1939 do wybuchu wojny pełnił funkcję prezydenta miasta Łodzi (pierwszy niekomisaryczny prezydent miasta od 1933). Atakowany był przez endecję jako „człowiek bez nazwiska”Maria Nartonowicz-Kot, Polski ruch socjalistyczny w Łodzi w latach 1927–1939, Łódź 2001, s. 418..