Wynalazcą żelbetowych podkładów kolejowych był Władysław Tryliński. stalowe – spotykane bardzo rzadkoIch zaletami są niska masa oraz możliwość powtórnego przetworzenia, natomiast wadami – wysoka podatność na korozję, przewodzenie prądu, podatność na kradzieże i konieczność wymiany po wykolejeniu pociągu. Dawniej były często spotykane w miejscach obsługi parowozów, gdzie istniała możliwość wysypania się gorącej zawartości paleniska na tor.
Specjalnym rodzajem podkładu kolejowego jest: podrozjazdnica (zwana także podrozjezdnicą) – podkład dłuższy od zwykłego, ułożony pod rozjazdem mostownica Możliwe jest także mocowanie szyn do prefabrykowanych płyt betonowych wyposażonych w przytwierdzenia. Rozwiązanie takie znacząco zwiększa stabilność toru, ogranicza jego podatność na deformacje oraz wydaje się być bardziej trwałe od rozwiązań z tradycyjnymi podkładami.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Infrastruktura kolejowa