Mimo jednak uzbrojenia o dobrych parametrach i zaawansowanego systemu kierowania ogniem opierającego się na dalmierzach optycznych i przelicznikach, na ich możliwościach odbił się ujemnie niższy poziom ówczesnej japońskiej techniki, zwłaszcza radioelektronicznej. Standardowe amerykańskie niszczyciele z końcowego okresu wojny, dzięki radarowym systemom kierowania ogniem i uzbrojeniu w działa uniwersalne z pociskami z zapalnikami radiolokacyjnymi, a także posiadaniu wyjątkowo skutecznych działek przeciwlotniczych 40 mm Boforsa kierowanych radarowo, wypełniały zadania przeciwlotnicze nawet lepiej, niż specjalizowane Akizuki. Pomimo dużej liczebności lekkiej artylerii przeciwlotniczej pod koniec wojny, minusem było stosowanie działek przeciwlotniczych małego kalibru, o mniejszej skuteczności w stosunku do szybko poruszających się celów. W efekcie, pojedyncze niszczyciele tego typu nie mogły przeciwstawiać się zmasowanym nalotom szybkich samolotów pokładowych atakującym z różnych kierunków. Słabszą stroną okrętów typu Akizuki (i japońskich niszczycieli w ogóle) było wyposażenie do wykrywania i zwalczania okrętów podwodnych. thumb|Niszczyciel „Akizuki” wybucha po trafieniu torpedą 25 października 1944 r.
Służba