W II Rzeczypospolitej fabryka była jednym z największych polskich przedsiębiorstw metalowych. Fabryką kierował wówczas Stefan Przanowski. Spółka rozszerzyła wówczas swój profil produkcji, m.in. powstały szybkobieżna walcowania drutu i oddział amunicji karabinowej. W 1927 spółka zatrudniała ok. 360 pracowników w dziale produkcji dla wojska i ok. 300 w pozostałych działach. Jej przeciętna produkcja miesięczna wojskowa wynosiła wtedy ok. 2 mln łusek i pocisków karabinowych Mausera oraz kilkaset ton półfabrykatów mosiężnych i miedzianych. Spółka posiadała walcownię blachy miedzianej w Głownie.
Fabryka ucierpiała podczas obrony Warszawy we wrześniu 1939 oraz w 1944, po powstaniu warszawskim.
Po II wojnie światowej Pomimo bardzo dużych zniszczeń i negatywnej decyzji Komitetu Odbudowy Przemysłu Zarządu m.st. Warszawy, prowizorycznie odbudowana fabryka wznowiła produkcję w 1946, m.in. wytwarzano tutaj drut dla kolejowej trakcji elektrycznej. W 1948 zatrudnienie w fabryce wynosiło 700 osób. W tym samym roku została ona znacjonalizowana i funkcjonowała pod nazwą: Walcownia Metali „Warszawa”.