Na podstawie zachowanych konstytucji zakonnych z 1340 można określić porządek dnia w klasztorze, a tym samym przypuszczalny tryb jej życia klasztornego. Dzień rozpoczynano odmawianiem siedmiu psalmów pokutnych. Cały brewiarz odmawiano na stojąco, jako wyraz pokuty. Poza tym wiele czasu spędzano na inne modlitwy w różnych intencjach. Szczególną czcią otaczano Matkę Bożą. Cele były nieogrzewane. Obowiązywały liczne praktyki postne oraz pokutne. W czasie posiłków w refektarzu odbywało się m.in. czytanie lektury duchowej. Biografowie jej życia stwierdzili, że zaprowadziła ona w klasztorze – z polecenia św. Jacka – praktykę codziennego odmawiania różańca świętego. Cechowało ją ponadto umiłowanie modlitwy indywidualnej, szczególnie do Męki Pańskiej. Chętnie też udzielała pomocy potrzebującym i cierpiącym wskutek najazdu Tatarów.