Kość biodrowa łączy się u sorkonosów z pierwszymi kręgami krzyżowymi. Kończyny przypominają swe odpowiedniki u kopytnych. Kość promieniowa i kość łokciowa są ściśnięte. Kość piszczelowa i kość strzałkowa dystalnie zrastają się ze sobą. Kończyny przednie i tylne kończą się palcami w liczbie czterech. Wynika to z zaniku zarówno kciuka, jak i palucha. W przypadku ręki również ostatni piątek palec uległ pewnej redukcji, budują go tylko dwa paliczki. Największy jest zaś palec trzeci, w stopie tak jak w dłoni. Palce kończą się zakrzywionymi pazurami. Kończyny tylne sorkonosów są solidnie zbudowane.
Systematyka Sorkonos złotozady należy do rodzaju sorkonos w podrodzinie Rhynchocyoninae w rodzinie ryjkonosowatych.
Gatunek po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego opisał w 1881 roku niemiecko-brytyjski zoolog Albert Günther. Miejsce typowe według oryginalnego opisu to „rzeka Mombaca”, tj. Mombasa, Kenia. Okaz typowy (lektotyp) to skóra i czaszka dorosłego osobnika (sygnatura BMNH 1880.11.30.7) ze zbiorów Muzeum Historii Naturalnej w Londynie.
W 2017 Carlen et al. przeprowadzili badania genetyczne, w wyniku których ponownie podnieśli status jednego z podgatunków sorkonosa plamistego do rangi osobnego gatunku.