Rośnie w górach na wilgotnych łąkach, w ziołoroślach i traworoślach, na glebach powstających na skałach wapiennych, głównie w piętrze alpejskim i subalpejskim.
Zastosowanie Roślina lecznicza Surowiec zielarski Korzeń goryczki ( Gentianae radix) – wysuszone, połamane podziemne organy – kłącze i korzenie. Zbiór i suszenie Zbiera się go jesienią z kilkuletnich, dobrze rozrośniętych okazów, myje i suszy. Jest on bardzo gorzki i zawiera kilka związków chemicznych o działaniu leczniczym: gencjopikryna, gencjanina i gencjomaryna, cukry, śluz, pektyny, olejki eteryczne, sole mineralne. Działanie Substancje goryczkowe zawarte w korzeniu drażnią kubki smakowe na języku, pobudzają wydzielanie soków żołądkowych, śliny, żółci, przy czym działanie to jest tym silniejsze, im bardziej chory jest układ pokarmowy. Stosowana jest przy nadkwasocie i niedokwasocie, braku apetytu, zaburzeniach trawienia, działa też ogólnie wzmacniająco na organizm. Używa się jej przed jedzeniem, w postaci odwaru lub spirytusowej nalewki, można też spożywać mielone korzenie (w ilości nie większej niż na czubku noża).
Inne zastosowania Używana jest w krajach alpejskich jako jeden z dodatków smakowych do produkcji niektórych wódek, wina wermut.
Przypisy
Kategoria:Rośliny lecznicze Kategoria:Goryczkowate Kategoria:Rośliny trujące Kategoria:Taksony opisane przez Karola Linneusza