Zwyczajowe praktyki sprawiały, że uzdrowieni pozostawiali w świątyni wota wyobrażające uzdrowione części ciała, wrzucali monety do leczniczego źródła, a także wypisywali na tabliczkach historię własnej choroby i uleczeniaSłownik kultury antycznej, dz. cyt., s. 59.; wystawiano też stele z opisami chorób i przykładów nadzwyczajnych uzdrowień.
Do głównych ośrodków kultu Asklepiosa z zachowanymi pozostałościami asklepiejonów należały: Epidauros – najsłynniejsze, w mitycznym miejscu urodzenia Asklepiosa, gdzie co pięć lat obchodzono panhelleńskie święto (tzw. asklepiaja) ku czci patronującego bóstwaJanusz Stępniewski: Asklepiejon w Epidauros. „Filomata”, 1985, nr 365.; wyspa Kos – sławne w V/IV w. p.n.e. ze szkoły medycznej założonej przez HipokratesaLidia Winniczuk: Ludzie, zwyczaje i obyczaje starożytnej Grecji i Rzymu, dz. cyt., s. 336-338., rozbudowane w okresie hellenistycznym i zdobione dziełami sztukiJanusz Stępniewski: Asklepiejon na Kos. „Filomata”, 1985, nr 368.; Pergamon – ze świątynią wzorowaną na rzymskim Panteonie, w II wieku szczególnie znane z działalności GalenaPiotr Dyczek: Asklepiejon w Pergamonie. „Filomata”, 1980, nr 341.;