Atak Węgier 13 marca 1939 r. Hitler powiadomił rząd węgierski o planowanym wkroczeniu do Czechosłowacji w ciągu następnych 24 godzin, oraz zostawił mu wolną rękę w sprawie Ukrainy Karpackiej. Węgrzy natychmiast przedstawili 12-godzinne ultimatum rządowi czechosłowackiemu, w którym zażądali: opuszczenia przez wojsko czechosłowackie Karpackiej Ukrainy zwolnienia węgierskich więźniów politycznych swobody organizowania się ochrony węgierskiej własności wydania broni Węgrom
Rząd czechosłowacki nie wyraził zgody na wydanie broni, więc 14 marca 1939 r. o 6 rano wojska węgierskie zaatakowały Czechosłowację, w tym Karpacką Ukrainę. Równocześnie, w nocy 13/14 marca, bojownicy Siczy Karpackiej zaatakowali posterunki czechosłowackie w Chuście.
Węgrzy zaatakowali w trzech kierunkach – z Mukaczewa na Swalawę, z Użhorodu na Pereczyn, oraz następnego dnia ze wschodu na Sewlusz i Chust.
Walki były zajadłe, ale trwały krótko. Wojska czechosłowackie, wspierane przez jednostki Straży Ochrony Państwa (StOS) broniły się do 17 marca. W walkach uczestniczyły oddziały Siczy Karpackiej pod dowództwem Mychajła Kołodzinskiego. Oddziały czechosłowackie i siczowe zostały zmuszone do wycofania się na teren Rumunii, a Kołodzynski wraz ze swoim adiutantem Zenonem Kossakiem zostali schwytani i rozstrzelani.