Za sprawą jego starań Wszechrosyjski Centralny Komitet Wykonawczy wyraził aprobatę dla rozpędzenia Zgromadzenia KonstytucyjnegoR. Pipes, Rewolucja..., s. 437.. Był jednym ze zwolenników podpisania pokoju z Państwami Centralnymi (traktat brzeski) w marcu 1918A. Rabinowitch, The Bolsheviks in Power, s. 195.. mały|Pogrzeb Swierdłowa; żołnierze zgromadzeni na Placu Czerwonym 4 lipca 1918 r. na polecenie Lenina przekazał lokalnym władzom bolszewickim na Uralu, że mają wolną rękę w postępowaniu wobec zdetronizowanego cara Mikołaja II i jego rodziny, przetrzymywanej w Jekaterynburgu. Oznaczało to faktycznie przyzwolenie na zabójstwo Romanowów; wcześniejszy plan bolszewików, by przeprowadzić pokazowy proces Mikołaja, stał się niemożliwy z powodu buntu Korpusu Czechosłowackiego i sukcesów sił kontrrewolucyjnych na UraluR. Pipes, Rewolucja..., s. 603, 609–610.. Rodzina carska została rozstrzelana 17 lipca 1918R. Pipes, Rewolucja..., s. 612–613.. Również 4 lipca 1918 r. Swierdłow, jako przewodniczący WCIK, przewodniczył na V Wszechrosyjskim Zjeździe Rad. Po wybuchu w Moskwie powstania lewicowych eserowców był jednym z przywódców jego tłumienia. 2 września 1918 r., kilka dni po zamachu na Lenina, WCIK na wniosek Swierdłowa przyjął rezolucję, w której zapowiadano politykę czerwonego terroru „przeciwko burżuazji i jej agentom”.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Jakow Swierdłow · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.