Jako zaufany człowiek Lenina był zaangażowany w podpisanie w Rapallo (16 kwietnia 1922 r.) porozumienia pomiędzy Rosją i Niemcami.
Na przełomie 1923 i 1924 roku podczas konfliktu Lwa Trockiego ze Stalinem i Zinowiewem próbował zająć stanowisko centrowe. W związku z przegraną Trockiego Radek został w styczniu 1924 roku usunięty z KC RKP(b) a w czerwcu tego roku ze stanowiska sekretarza Komitetu Wykonawczego KominternuAndrzej Friszke „Czekanie na rewolucję. Komuniści w II Rzeczypospolitej 1921 – 1926“ Wydawnictwo Krytyki Politycznej 2023, ISBN 978-83-67805-08-7, s. 271. W grudniu 1927 roku wykluczony z WKP(b) jako trockista.
W latach 1928–1929 pozostawał na zesłaniu, poza działalnością partyjną. W 1929 ogłosił zerwanie z trockizmem i samokrytykę, dzięki czemu powrócił do łask. Otrzymał stanowisko doradcy Stalina ds. polityki międzynarodowej oraz komentatora Izwiestii. W 1934 odbył oficjalną wizytę w Polsce, podczas której odwiedził mieszkającą w Tarnowie matkę i prywatnie spotkał się ze Stefanem Jaraczem, kolegą gimnazjalnym. Jako utalentowany, ale cyniczny dziennikarz gromił swoich dawnych towarzyszy i innych wrogów Stalina, żądając dla nich kary śmierci. Autor panegiryku Architekt społeczeństwa socjalistycznego, był jednym z pierwszych głosicieli kultu jednostki Stalina.