W 1947 roku zakupiono w szwedzkiej firmie AGA licencję na produkcję superheterodynowego radioodbiornika Aga i rozpoczęto jego wytwarzanie. W tym samym czasie zespół Wilhelma Rotkiewicza pracował nad konstrukcją własnego odbiornika radiowego, taniego i dostępnego dla masowego użytkownika. W 1948 roku powstał pierwszy polski radioodbiornik – Pionier, w różnych odmianach wyprodukowany w liczbie ponad miliona egzemplarzy. Konstrukcja Pioniera przetrwała pod nazwą Promyk do 1968 r. Oprócz odbiorników radiofonicznych Diora produkowała na przełomie lat 50. i 60. radiostacje dla wojska, a także w latach 60. odbiorniki telewizyjne (m.in. Aladyn, Tosca, Szeherezada), a w połowie lat 90. magnetowidy.
W latach 70. i 80. Diora należała do Zjednoczenia Przemysłu Elektronicznego UNITRA. W 1975 r., w okresie regresu Diory w przygotowaniu nowych konstrukcji, dyrektorem naczelnym zakładów został Eugeniusz Nowak.
W zakładzie opracowano i wdrożono do produkcji kilkadziesiąt modeli odbiorników radiowych, między innymi: 1952 – Pionier B2 – jeden z wariantów odbiornika Pionier produkowanego od 1948 roku.