Ołtarz w cerkwi znajduje się w środku prezbiterium oddzielonego od reszty świątyni ikonostasem. Ma on formę kwadratowej, drewnianej, murowanej lub kamiennej mensy przykrytej antyminsem i trzema tkaninami (biała narzuta; błyszcząca, jasna tkanina; wierzchnia narzuta), na której znajdują się ponadto Pismo Święte, krzyż, siedmioramienny świecznik (siemiswiecznik), szkatułka chrzcielna, daronosnica przeznaczona do roznoszenia Eucharystii chorym oraz tabernakulum (darochranitielnica).
W tradycji prawosławnej ołtarz jest darzony tak wielką czcią, że stawać przed nim i dotykać go może tylko kapłan, biskup i diakon. Boską Liturgię można sprawować jedynie na ołtarzu lub antyminsie poświęconych przez biskupa.
W architekturze cerkiewnej nazwą „ołtarz” (cs. , gr. bizant. ) określa się wschodnią część świątyni, przeznaczoną dla duchowieństwa i oddzieloną od nawy ikonostasem (odpowiednik prezbiterium).
Zobacz też
altaria antepedium malarstwo tablicowe mensa ołtarzowa nastawa ołtarzowa portatyl stipes
Przypisy
Bibliografia Instytucje Starego Testamentu, Roland de Vaux, Pallotinum 2004, , IX Ołtarz, s. 419 nn. Instytucje biblijne, Dariusz K. Bartoszawicz (wydawnictwo?), Instytucje religijne, Miejsta kultu, s. 7 nn. Pontyfikał rzymski, Obrzędy poświęcenia kościoła i ołtarza, Katowice 2001, .
Kategoria:Architektura sakralna Kategoria:Liturgia katolicka