thumb|Nawa główna. Kościół św. Jakuba. Toruń thumb|Widok sklepienia. Kościół św. Jakuba. Toruń Służka – pionowy element o małym przekroju dostawiony do ściany lub filaru stosowany w budownictwie kościelnym w okresie od XI do XV wieku (w architekturze romańskiej i gotyckiej), pełniący statyczną funkcję przenoszenia, za pośrednictwem żeber, ciężaru sklepienia krzyżowo-żebrowego na podłoże (fundament).
Stosowany jako element konstrukcyjny i dekoracyjny. Pionowa służka łączy się z żebrami sklepienia, tworząc swoiste przejście między ścianą a sklepieniem. Służka dzieliła wnętrze zgodnie z rytmem przęseł. Była elementem stosowanym w nawach głównych rzadziej w nawach bocznych w kościołach o dużym znaczeniu, głównie w katedrach. W Polsce spotykana głównie w budowlach późnego gotyku.
Systematyka Zależnie od materiału: służki wykonywano z kamienia lub z cegły. Służki występowały jako: pojedyncze – o wyglądzie zbliżonym do półkolumny; wiązki służek – służki w kształcie kilku walców zebranych razem i przytwierdzonych do ściany; służka spływająca – służka biegnąca nieprzerwanie od stropu do posadzki;