Język malajski (mal. , ), czasem też „malajsko-indonezyjski” – język austronezyjski używany w różnych zakątkach Azji Południowo-Wschodniej. Jest rodzimym językiem Malajów zamieszkujących Półwysep Malajski, południową Tajlandię, Singapur oraz pewne regiony Sumatry i Borneo. Stanowi także język wehikularny (lingua franca) na obszarze Archipelagu Malajskiego (Nusantary). Jest językiem urzędowym Malezji i Brunei oraz jednym z czterech języków urzędowych Singapuru. W Indonezji i Timorze Wschodnim jest znany jako język indonezyjski – w tym pierwszym kraju służy jako język urzędowy, a w drugim pełni funkcję języka roboczego. Łącznie posługuje się nim szacunkowo 200–250 mln ludzi (2009).
Język malajski używany w Malezji to („język malajski”) lub („język malezyjski”), natomiast w Singapurze i Brunei przyjęto jedynie nazwę . Język malajski został ponadto zaadaptowany do roli języka urzędowego przez Indonezję w momencie uzyskania przez ten kraj niepodległości, a jego miejscowy wariant, czerpiący z malajskiej tradycji literackiej, otrzymał nazwę (język indonezyjski). Indonezyjski jest najbardziej rozpowszechnioną odmianą malajskiego. Ze względu na wielość ośrodków standaryzacji malajski jest zaliczany do języków policentrycznych (pluricentrycznych).