Trybunał Skarbowy Koronny (łac. Iudicium Generale Tribunalis Regni Causarum FisciActum in Radom in judiciis Generalibus Tribunalis Regni Causarum Fisci..., druk bez daty.) – najwyższa izba obrachunkowa Królestwa Polski, mająca uprawnienia sądu skarbowego. Pełniła też funkcję współczesnej Prokuratorii Generalnej.
Historia Trybunał Skarbowy Koronny został powołany został przez Sejm w 1613 roku jako komisja sejmowa, tzw. komisja radomska. Powstał z przekształcenia Komisji Skarbowej, powołanej przez Sejm w 1591 roku dla kontrolowania wydatków ze skarbu publicznego.
Odbywał posiedzenia co roku przez 6 tygodni. Na jego czele stał marszałek, którym zostawał wybierany przez sędziów alternatą senator świecki lub przedstawiciel stanu rycerskiego oraz prezydent, którym był biskup katolicki. Członkami Trybunału Skarbowego Koronnego byli senatorowie wyznaczeni przez króla, 30 komisarzy wybranych na sejmikach gospodarczych, 2 komisarzy od wojska autoramentu narodowego i 1 komisarz od wojska autoramentu cudzoziemskiegoAleksander Połujański, Opisanie lasów Królestwa Polskiego i guberni zachodnich Cesarstwa Rosyjskiego pod względem historycznym, statystycznym i gospodarczym, warszawa 1854, s. 229..