W 1939 roku udziałowcy spółki EWL (należącej: w 55% do koncernu Elektrowerke AG z Berlina, w 16% do miasta Legnicy, w 13% do okolicznych powiatów, a w pozostałej części do samorządów lokalnych, na których terenie spółka prowadziła sprzedaż energii) namawiali przedstawicieli magistratu do rezygnacji z tramwajów na rzecz rozwijanych wówczas w III Rzeszy, uchodzących za tańsze i prostsze w eksploatacji trolejbusów.
Władze spółki EWL postulowały całkowite zastąpienie tramwajów trolejbusami w czasie pięciu lat (1941-1946). Planowano zakup do tego celu 15 do 18 trolejbusów i 10 przyczep.
Przedsięwzięcie zostało rozpoczęte w czasach, w których Niemcy budowali systemy trolejbusowe z powodu niedoboru paliw płynnych. Na obszarze powojennej Polski wybudowano sieci trolejbusowe w Gorzowie Wielkopolskim, Wałbrzychu i Jeleniej Górze, gdzie podobnie jak w Legnicy planowano wyeliminować tramwaje, a także w okupowanej Gdyni.
Budowa sieci trolejbusowej podczas wojny przeciągała się od 1940 do końca 1943 roku.