thumb| Model pierwszej świątyni (z VI wieku p.n.e.) Trójcy Kapitolińskiej stanowiącej wzór dla późniejszych świątyń rzymskich Świątynia rzymska – budowla sakralna poświęcona jednemu lub więcej bóstwom czczonym w starożytnym Rzymie. Świątynia pełniła funkcję miejsca przechowywania wizerunków bóstw, przedmiotów kultu oraz ofiar wotywnych. W przeciwieństwie do współczesnych miejsc kultu, świątynia nie służyła jako miejsce publicznych zgromadzeń, ponieważ ołtarz ofiarny, na którym składano ofiary, znajdował się na zewnątrz budynku.
Architektura rzymskich świątyń była inspirowana wcześniejszymi wzorcami etruskimi i greckimi, co odzwierciedlało wpływy tych kultur na rozwój budownictwa sakralnego w starożytnym Rzymie.
W architekturze rzymskiej wykształcono typy świątyń: na planie prostokąta (popularniejszy). Świątynie tego typu, budowane często przy placach, miały widoczną fasadę i ewentualnie elewacje boczne. Portyki nie otaczały ich ze wszystkich stron, jak w świątyniach greckich, lecz podpierały wysunięty dach. Były to budowle typowo fasadowe; na planie koła – np. świątynia Westy na Forum Romanum z końca II wieku; typ mieszany – świątynia, w której cella była na planie koła, a pronaos na planie prostokąta (np. Panteon z II w.