thumb|200px|Terakotowa figura hinduistycznego bóstwa Hanumana thumb|200px|Terakotowa Armia, muzeum w Xi’an, Chiny Terakota (wł. terra cotta – ziemia wypalona) – wyroby z dobrze oczyszczonej i wypalonej gliny w formie figurek lub płytek, stosowane do zdobień.
Znane w starożytnym EgipcieRzadkie jednak na tle innych stosowanych materiałów, ograniczone do figurek uszebti i tzw. konkubin oraz drobnych bóstw (Kazimierz Michałowski: Nie tylko piramidy. Sztuka dawnego Egiptu. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1966, s. 99, 169)., MezopotamiiPoczynając od wytworów chalkolitycznej kultury Halaf w postaci figurek „bogini-matki” (Krystyna Gawlikowska: Sztuka Mezpotamii. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1975, s. 88-89)., Grecji, Etrurii, Rzymie oraz w prekolumbijskiej Mezoameryce. Przedmioty były modelowane ręcznie lub odciskane w formach, a następnie wypalane. Wyrobów nie powlekano firnisem i początkowo nie malowano. Najciekawsze figurki pochodzą z IV w. p.n.e. z beockiej Tanagry, z okresu hellenistycznego – z małoazjatyckiej Myriny. Największe, naturalnej wielkości figury (w tym tzw. Apollo) pochodzą z Wejów (500 r. p.n.e.).