Epipleury zwężają się ku tyłowi równomiernie i w połowie długości opatrzone są małą, czarną kropką. Spód tułowia jest czarny. Odnóża są jasne z poprzyciemnianymi udami. Sternity odwłoka są czarne z żółtymi plamkami po bokach. Pierwszy z widocznych sternitów ma linie udowe niepełne, urywające się na tylnej jego krawędzi.
Ekologia i występowanie thumb|lewo|Larwa thumb|lewo|Poczwarka Owad ten zasiedla skraje lasów liściastych i mieszanych, zarośla, polany, parki, ogrody, winnice oraz łąki i inne tereny otwarte. Częsta jest m.in. na młodych dębach, popłochach i pokrzywach. Zarówno larwy, jak i postacie dorosłe są mykofagami żerującymi na grzybach niższych, zwłaszcza mączniakowcach. Zarodniki tych grzybów przenoszone są przez biedronkę pomiędzy roślinami, co sprzyja ich rozprzestrzenianiu. W warunkach środkowoeuropejskich aktywne osobniki dorosłe obserwuje się od marca do października. Zimę spędzają w ściółce, opadłym listowiu i wśród wyschniętych traw.
Gatunek palearktyczny.