W przypadku zakażenia wtórnego nie występuje wiremia, nie jest też ono groźne dla rozwijającego się płodu.
Diagnostyka diagnostyka serologiczna – wykorzystuje się odczyny zahamowania hemaglutynacji, ELISA lub techniki radioimmunologiczne w badaniach przesiewowych używa się testu hemolizy radialnej, odczynów lateksowych lub ELISA izolacja wirusa przeprowadzana jest na określonych liniach komórkowych, w których jego obecność jest zazwyczaj wykrywana za pomocą immunofluorescencji zakażenia wrodzone mogą być rozpoznane postnatalnie poprzez oznaczenia we krwi pępowinowej lub krwi noworodka wkrótce po urodzeniu; prenatalnie obecność wirusa można wykazać we krwi płodu, płyn owodniowym pobranym przez amniopunkcję lub w bioptatach kosmówki
Immunoprofilaktyka W Polsce szczepienie przeciwko wirusowi różyczki jest obowiązkowe w 13-14 miesiącu życia oraz w 10 roku życia (dawka przypominająca). Stosuje się szczepionkę żywą atenuowaną, skojarzoną ze szczepieniami przeciw odrze i śwince. Przeciwwskazaniami są: wczesny okres ciąży (kobietom nie zaleca się zachodzenia w ciążę w miesiąc przed i miesiąc po szczepieniu) upośledzona odporność lub immunosupresja choroba gorączkowa uczulenie na jeden ze składników szczepionki
Bibliografia
Kategoria:Togawirusy