Budowlę wieńczyła kaplica šahûru, we wnętrzu której, zgodnie z informacjami zawartymi w dziele greckiego historyka, znajdował się stół ze złota oraz wielkie łoże z kości słoniowej. Zdaniem Herodota, w kaplicy tej nie umieszczono żadnego wizerunku bóstwa, a kult sprawowały tam wyłącznie kobiety, co według współczesnej interpretacji może wskazywać, iż dokonywano tam niezwykle doniosłego obrzędu świętych zaślubin, mającego zapewnić całemu królestwu pomyślność, płodność i dostatek.
Poszczególne kondygnacje różniły się kolorem i były poświęcone innemu bóstwu: najniższa – biała – poświęcona była Isztar, kolejna czarna Adadowi, błękitna Nabu, pomarańczowa Nergalowi, srebrzysta Sinowi i złota Szamaszowi. Najniższa kondygnacja miała mieć 33 m wysokości, kolejna 18 m, trzecia, czwarta, piąta i szósta po 6 m. Stojąca na szczycie świątynia Marduka sięgała 15 m.