Na mniejszą skalę od bocznokołowego i jedynie na statkach rzecznych, stosowany był napęd tylnokołowy.
Z dawnych konstrukcji najbardziej znane są dziś amerykańskie bocznokołowce i tylnokołowce, które w XIX wieku zapewniały komunikację na rzekach dorzecza Missisipi, pochodzące jeszcze z przełomu XIX i historyczne bocznokołowce (niektóre jeszcze z napędem parowym) kursujące do dziś m.in. po Jeziorze Genewskim i Łabie, a w Polsce – pasażerskie statki wiślane. W Polsce masowo wycofywano je z eksploatacji do końca lat 70. XX wieku. Pierwotnie stosowano koła ze sztywno zamocowanymi łopatkami, o dużej średnicy, która mogła zostać zmniejszona po wynalezieniu w 1829 roku łopatek nastawnych. Najstarszym pływającym statkiem tylnokołowym w Europie jest powstały w 1900 roku statek Kazimierz Wielki pływający po Wiśle w Kazimierzu Dolnym. Bocznokołowcem jest także prom w NieszawieProm w Nieszawie na razie nikogo nie przewiezie. Remont!.
Największym statkiem o napędzie bocznokołowym (i pomocniczym śrubowym) był SS Great Eastern z 1858, o długości , pojemności i średnicy kół łopatkowych .
Najmniejszymi jednostkami o napędzie kołowym są rowery wodne.
Przypisy
Kategoria:Konstrukcja jednostek pływających