W ciągu najbliższych kilku lat przeprowadzono dalsze poszukiwania lokalizacji. Oprócz funkcjonalnego celu, jakim jest optymalny zasięg nadawczy, coraz ważniejsza stawała się rola wieży jako nowego punktu orientacyjnego w Berlinie. Z tego powodu w 1964 r. niemiecki rząd zażądał centralnej lokalizacji wieży, który to postulat został zatwierdzony przez kierownictwo SED. Ostatecznie decyzja o lokalizacji firmy miała charakter polityczny.
W planowaniu i realizacji wieży uczestniczyli różni architekci, w tym Hermann Henselmann i Jörg Streitparth w fazie planowania wstępnego, Fritz Dieter, Günter Franke i Werner Ahrendt w fazie planowania w latach 1965–1969 oraz Walter Herzog, Gerhard Kosel i Herbert Aust.
Budowa wieży Prace przy fundamentach rozpoczęły się 4 sierpnia 1965 roku, a zakończyły się pod koniec 1969 roku. Betonowanie podstawy wieży rozpoczęto 15 marca 1966 roku. Kontynuacja postępowała w szybkim tempie, dzięki czemu 4 października 1966 r. przekroczono 100-metrowy próg. Ostateczną wysokość podstawy wieży osiągnięto 16 czerwca 1967 roku. Łącznie do wykonania podstawy o 248.78 metrów wysokości wykorzystano 8000 metrów sześciennych betonu ważących 26 000 ton.