XX wieku to okres dalszego rozwoju połączeń lotniczych. Samoloty pasażerskie ewoluują – stają się większe, wygodniejsze, szybsze i bezpieczniejsze. Wzrost zasięgu i udźwigu sprawił, że realne i opłacalne stały się połączenia międzykontynentalne. Sieć połączeń uległa zagęszczeniu, loty były wykonywane niezależnie od pory roku. Lotniska i samoloty zostały wyposażone w sprzęt umożliwiający wykonywanie lotów nocnych. Od 1931 roku całodobowe połączenia lotnicze zostały wprowadzone na terenie Stanów Zjednoczonych. Wiązało się to z koniecznością stworzenia szeregu posterunków meteorologicznych, systemu łączności samolotów z lotniskami, a także zmiany systemu szkolenia załóg samolotów komunikacyjnych. Spektakularna katastrofa LZ 129 Hindenburg w 1937 roku spowodowała, że sterowce szkieletowe zostały całkowicie wycofane z eksploatacji. thumb|left|Samolot Douglas DC-2 – nowa jakość w międzywojennym lotnictwie transportowym W 1938 roku długość połączeń lotniczych osiągnęła już 727 tys. km, z czego ok. 30 tys. km przypadało na trasy międzykontynentalne. W lotnictwie transportowym wykorzystywano ok. 2 tys. samolotów, które przewiozły ok. 4,5 mln pasażerów. Poprawiły się osiągi maszyn – średnia prędkość lotu wzrosła do 200 km/h, a średnia długość przelotu do ok. 500 km.