Sobór laterański V – XVIII sobór powszechny Kościoła katolickiego, który obradował w latach 1512–1517. thumb|Cristoforo Marcello, In quarta Lateranensis Concilii sessione habita oratio, 1513
Zwołany został przez papieża Juliusza II w 1512 r., w odpowiedzi na zwołany samowolnie przez część niezadowolonych kardynałów sobór w Pizie w 1511 r. Sobór w Pizie popierał król Francji Ludwik XII i cesarz Maksymilian I Habsburg. Papież szybko zawiesił jego obrady i wezwał kardynałów do stawienia się na Lateranie.
Uroczyste otwarcie jego obrad nastąpiło 3 maja 1512. W soborze udział wzięło 15 kardynałów, 10 arcybiskupów, 56 biskupów, wielu opatów i generałów zakonów. Sobór zbierał się na 12 sesjach – od 1513 r. już pod przewodnictwem nowego papieża Leona X. Na 9. sesji papież wydał 4 dekrety:
poddano stosowanie zastawów lombardowych ścisłej kontroli kościelnej, potępiono nadużycia dyscypliny kościelnej przez duchownych, zakazano druku książek bez zezwolenia władzy duchownej swojej diecezji pod karą ekskomuniki, potwierdzono konkordat z Francją.
Sobór zezwolił na wybieranie dziesięciny przez 3 lata przez każde państwo na cel wojny z Turcją.
Krytyka soboru