Chrząstka nasadowa (łac. cartilago epiphysialis), tworząca płytkę nasadową, inaczej płytkę wzrostu – tkanka chrzęstna znajdująca się w pobliżu zakończeń rosnącej kości. Jest to miejsce wzrostu kości na długość. W trakcie wzrastania pojawiają się w niej kolejne punkty kostnienia, by po zakończonym wzroście chrząstka ta całkowicie przekształciła się w kość. Po zaniku chrząstki nasadowej pozostaje ślad w postaci podwójnej blaszki kostnej, kresa albo linia nasadowa (łac. linea epiphysialis). Proces zaniku chrząstek nasadowych ustaje u kobiet około 16-18. roku życia, zaś u mężczyzn około 20-21. roku życia. Część trzonu sąsiadującą z chrząstką nasadową nazywamy przynasadą (metaphysis). thumb|250px|Szkielet 6-letniego chłopca – chrząstki nasadowe widoczne w kościach długich (miejsca większego zaciemnienia) Komórki chrzęstne leżące w sąsiedztwie nasady rozmnażają się i przesuwając się w kierunku trzonu ulegają licznym zmianom, w wyniku których powstaje nowa kość. Zniszczenie chrząstki nasadowej zatrzymuje wzrost trzonu kości długiej.