kongresie Międzynarodowej Federacji Narciarskiej w Madrycie na przełomie maja i czerwca 1961 roku delegaci FIS ustalili, że począwszy od 1962 roku w ramach mistrzostw świata w narciarstwie klasycznym (czyli wówczas również w ramach igrzysk olimpijskich) rozgrywane będą dwa konkursy indywidualne w skokach narciarskich – na dużej i normalnej skoczni. Igrzyska w 1964 roku były pierwszymi, podczas których w kalendarzu olimpijskim znalazły się obie konkurencje.
Przeprowadzone na dwa lata przed igrzyskami w Innsbrucku konkursy skoków w ramach mistrzostw świata w Zakopanem odbyły się na Średniej i Wielkiej Krokwi. Najdłuższe skoki na tych obiektach wynosiły odpowiednio 71,5 m oraz 103 m. Dla porównania najdalsze próby na skoczniach olimpijskich w 1964 roku wyniosły odpowiednio 80,5 m oraz 95,5 m, w związku z czym dla wielu różnica rozmiaru obiektów była zbyt mała.
Obrońcy tytułów thumb|Helmut Recknagel – mistrz olimpijski ze Squaw Valley Obrońcą tytułu mistrza olimpijskiego na dużej skoczni był Helmut Recknagel. Srebrny medal w konkursu na igrzyskach w Squaw Valley zdobył Niilo Halonen, a brązowy – Otto Leodolter.