Niezależne od władcy siły zbrojne powstawały w celu obrony miast, a ich skład i finansowanie spoczywały na barkach cechów rzemieślniczych i gildii kupieckich.
W dobie Odrodzenia dość powszechnie korzystano z armii zaciężnych, od czego w wieku XVIII zaczęto odchodzić na rzecz armii z poboru, przy czym najszersze jej użycie miało miejsce w XIX i XX wieku od wojen napoleońskich do wojny wietnamskiej.
Obecnie coraz częściej odstępuje się od poboru na rzecz armii zawodowej, znacznie mniejszej liczebnie, natomiast o wysokim stopniu profesjonalizmu. W takim rozwiązaniu, trzon armii składający się z żołnierzy czynnej służby wojskowej, może być w mniejszej lub większej mierze wspierany przez żołnierzy rezerwy.
Podział Żołnierzy można podzielić: ze względu na stosunek do służby wojskowej i jej rodzaj: żołnierzy czynnej służby wojskowej (w czasie pokoju i podczas wojny): zawodowej; terytorialnej; zasadniczej: dobrowolnej; obowiązkowej; w aktywnej rezerwie w dniach tej służby; odbywających ćwiczenia wojskowe w ramach pasywnej rezerwy; w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny; żołnierzy rezerwy: aktywnej; pasywnej; ze względu na stopień wojskowy i jego przynależność do korpusu osobowego: szeregowych; podoficerów: młodszych; starszych; oficerów: młodszych; starszych; generałów i admirałów; ze względu na