mały Potyczka pod Poryckiem – starcie stoczone 11 kwietnia 1831 roku w czasie powstania listopadowego między wojskami polskimi a rosyjskimi, zakończone zwycięstwem wojsk polskich.
Tło historyczne Józef Dwernicki był przeciwnikiem planów obronnych, a zwłaszcza dopuszczania przeciwnika pod Warszawę. Opowiadał się za przeniesieniem wojny poza teren Królestwa. Trafnie przewidywał, że Dybicz nie ograniczy się do ataku tylko od strony Brześcia Litewskiego, ale że Warszawa zagrożona będzie też od południa. Ten scenariusz jego zdaniem mógłby zostać sparaliżowany pobiciem lub ominięciem wroga z wkroczeniem na Wołyń. Podobne koncepcje zgłaszali: Piotr Szembek, Henryk Dembiński, Roman Sołtyk. Do drugiej połowy stycznia 1831 planów jednak nie podjęto. Sytuację zmieniło dopiero odejście Chłopickiego. Michał Radziwiłł zgodził się na plan Ignacego Prądzyńskiego zakładający wysłanie na Wołyń oddziału partyzanckiego. Zaczęto rozpowszechniać tam również odezwy zachęcające do wystąpienia zbrojnego. Na dowódcę takiego korpusu od początku wskazywano Dwernickiego, jednak wobec przydzielenia mu innych zadań, zaproponowano tę funkcję kolejno generałowi Julianowi Sierawskiemu, potem pułkownikom Mycielskiemu i Łagowskiemu, by wreszcie zrealizować zamiar pierwotny.